Voortdurend zoeken we naar sprankeling, terwijl deze in ons leeft.
Het was alweer een paar maanden geleden dat ik voor het laatst hier iets geplaatst had. Het valt niet mee om meer dan 25 jaar te bloggen, er zijn periodes dat ik de inspiratie niet kan vinden. Iemand vroeg me of ik misschien in een flow beland was die de voorbode is van ermee willen stoppen, dat bracht me bij een stelligheid. Ik wil dit blog behouden, het omvat persoonlijke teksten, gedachten, gevoelens, foto’s, herinneringen en mijmeringen van 26 jaar. Destijds vond ik het doodeng om een website te starten en te schrijven over mijn persoonlijke gevoelens en gedachten in relatie tot bdsm, door de jaren heen was dit blog mijn houvast. Mijn veilige plek en uitlaatklep. Het heeft me door heel wat eenzame nachten heen geholpen. De site groeide met mij mee en ik probeerde mee te groeien met de site. Want in tijd veranderde er nogal wat, van prutsen in Dreamweaver tot blog platformen verkennen en Content Management Systemen leren begrijpen. Oh en niet te vergeten, de lay out. Die ook telkens weer veranderde omdat de CMS wijzigde maar ook mijn kritische eisen waren (en zijn!) bepalend in het zoeken en vinden van een passende lay out.
Een tijd geleden maakte ik deze bewerking, een combinatie van een sensueel zelf portret en een natuurfoto die ik maakte. Mijzelf uiten middels een creatieve weg, zoals fotografie, sensuele zelfportretten, creatieve fotobewerkingen, is een nieuwe weg. Ik ben hierin erg kritisch op mijzelf, vaak vind ik een bewerking matig, en daarmee ga ik voorbij aan het gevoel in het moment. Een bewerking als deze maken laat me drijven op intuïtief bewerken, ik werk niet vanuit een plan. Ik zoek een foto, of soms pak ik gewoon de eerste foto die ik in mijn archieven tegenkom, en ik begin wat samen te voegen. Soms leidt dat nergens toe, en soms leidt dat tot een resultaat als deze. Waar meerdere lagen samenkomen, de beschutting van de boom, het verschil in de vaagheid waarmee ik mijzelf toon tegenover de helderheid waarmee ik mijzelf toon aan de rechterkant. Het is de dans tussen mijn angst om te vervagen (omdat binnen de relatiedynamiek ik mij voel verdwijnen) en mijn innerlijke kern die wil sprankelen en zich niet (opnieuw) laat vervagen. Terwijl ik dit schrijf voel ik hoe deze woorden en het besef bij me binnenkomen, ik heb tijd nodig ze te laten landen maar ook laat het me beseffen dat ik mijzelf ooit de belofte deed: Ik zou niet opnieuw vervagen binnen een relatie.
Dus het is aan mij om wegen te vinden waarmee ik mijzelf blijf inspireren, voeden en groeien. Want dat heb ik nodig om te blijven sprankelen.
