En dan, na lange lange heel erg lange tijd, voel ik ineens weer een bekende tinteling in mijn binnenste. Een tinteling die voor mij gekoppeld is aan mijn ‘maandag gevoel’. Ooit besloot ik mijzelf op maandag ‘vrij’ te geven van dingen die moeten, als ZZP-er werkte ik vaak op zaterdag en dus vond ik dat de maandag voor mij als weekend mocht voelen.
De rust van de maandagochtenden is er eentje die ik enorm ben gaan waarderen in tijd. Ik denk dat deze ook de rust in mij heeft weten te voeden, het was alleen erg lang geleden dat ik dit zo voelde want tegenwoordig heb ik op maandagmiddag mijn vaste mantelzorgmiddag bij dochterlief. Die liet echter weten dat ze een keer wil overslaan en nu heb ik onverwachts vrij en ineens was daar die tinteling. Een vreemde mengeling van optimisme en verwerken, de ruimte die deze dag geeft maakt dat ik mezelf kan toestaan om te voelen. Voelen laat me zien dat de afgelopen weken veel van me gevraagd hebben, dat er weinig ruimte was voor mijzelf. Het tobben met mijn lichaam hielp ook niet mee, nu daar wat meer rust aan het ontstaan is merk ik dat dit ruimte geeft. Ruimte om stil te staan, om de rust in te ademen, om toe te geven dat ik zowel verdrietig als positief ben, dat ik zowel kruimels verleden aan het verwerken ben als opgewekt naar voren kijk.
Dat is typerend mij 😉 die vele lagen die soms gelijktijdig bewegen, elkaar kunnen overlappen, naast elkaar kunnen bewegen en soms ook elkaar raken.
Dus ik geniet nog even van deze maandagrust, met zowel tranen als een glimlach en vele lekkere kopjes koffie maar ook met een nieuw gevoel van verbinding met mijzelf, met dit blog. Ik voel dat er weer ideeën borrelen om te blijven delen op een manier die goed voelt. Minder stil staan bij wat mist, meer tonen wat in mij leeft.