Een gedeelte van dit blog publiceerde ik begin juni op mijn FetLife Account.
Er zijn momenten dat ik me heel erg zoekend voel omtrent waar en hoe ruimte te vinden voor wat ik met anderen delen wil. Ik ben zo’n enorm divers persoon, er zijn zoveel dingen waar ik me mee bezighoud en graag iets van deel, er zijn zoveel dingen die ik voor mijzelf doe. Om mijzelf ruimte te geven, om mijzelf uit te dagen tot creatieve uitingen. En ook die wil ik dan weer ergens kunnen plaatsen omdat ik gemerkt heb dat een plek hebben waar je je kunt uiten, en daarin interactie krijgt met anderen, mij helpt. Het doorbreekt de momenten waarin ik anders ga dwalen in eenzaamheid.
Ergens voel ik me dan bezwaard wanneer ik een pad ben ingeslagen, een heel eind ben ingelopen om dan tot de conclusie te komen ‘dit pad past niet, ik ga terug of probeer over te steken naar een ander pad’.
Het slaat nergens op dat ik me bezwaard voel, want het gaat om ruimtes online die ik zelf koos en heb ingericht, dus dan kan ik ook kiezen om dat anders te gaan doen.
Zo worstelde ik dus enorm met twee accounts op FetLife. Twijfelde ik om ze samen te voegen, en de gedachte aan samenvoegen riep ook weer twijfels op. Want wat ik absoluut wil voorkomen is dat ik iets verander aan hoe mijn account op FetLife echt mijn veilige plekje geworden is. Waar ik deel wat ik wil, waar ik me terug kan trekken, waar ik geniet van de interacties met anderen. Die maken me blij, inspireren en motiveren me. En dat is iets wat ik niet kwijt wil raken omdat ik ook nog andere dingen ga delen.
Onlangs heb ik op Deviant Art een nieuwe deur geopend en zowel de kunst en creatieve uitingen van anderen als reacties op mijn uploads zijn prettig en inspireren me. De enkele keren dat ik een mooie creatieve bewerking maak van mijn sensuele selfies of eigen fotografie (met sensuele inslag) kan ik die gerust hier of op mijn FetLife delen. Dat is denk en hoop ik alleen maar een toevoeging, en ik kan dan mijn energie meer op één plek houden. I
Op FetLife had ik nog een ander apart account dat meer gericht was op het mijzelf tonen als coach/mentor binnen bdsm. Dat accoun bleef echter voelen als ploeteren, als entertainen om mijzelf te laten zien en dat past zo niet bij mij!
Dus ik heb die deur gesloten. Dat betekent dat naast persoonlijke writings die ik op FetLife deel ik daar ook boeiende blogs ga delen zoals ik al op Duale en Bdsm Art Archive doe, er is zoveel moois, interessants en boeiends te delen op het gebied van kunst, geschiedenis en bdsm. En daar ligt nu eenmaal ook mijn passie.
Mijn besluit stond vast, ik heb een tweetal accounts op FetLife samengevoegd. Met het besef dat ik er misschien wat mensen mee zo verliezen maar dat ik voor mijzelf iets wezenlijks win met dit besluit. Minder versnippering, meer compleet mijzelf tonen met en in al mijn diversiteit.
De grootste winst echter ligt in iets anders, ik doorbreek een patroon in mijzelf. Het patroon van plaatsen die ik voor mijzelf gecreëerd had te verwijderen, gewoon in één klap weg te halen. Dat patroon komt bovendrijven in periodes waarin ik me kwetsbaar, verdrietig en/of eenzaam voel binnen mijn relatie(dynamiek). (dit naar aanleiding van het blog Hypomimia, gezicht van eenzaamheid dat ik onlangs schreef)
Met mijn besluit (die heus niet ineens opdook, het is wel een proces dat al langer sluimerde) zet ik mijzelf in mijn kracht. In plaats van deuren te sluiten bouw ik nieuwe kamers in een bestaand huis, mijn huis, mijn binnenste.
Het voelt vreemd om deze andere weg te kiezen, het voelt ook eng, dat geef ik eerlijk toe.
Nu ik merk dat er meer rust aan het komen is hoop ik ook weer wat vaker hier te bloggen, qua bezoekers en interesse is het dermate stil dat ik soms twijfel of ik er nog mee wil doorgaan. Maar een blog stopzetten waar ik al vanaf 2000 mee bezig ben…..dat is iets waar ik nog niet aan toe ben.