Beetje bij beetje begint het te voelen alsof ik weer een goede weg voor mijzelf gevonden heb in het land der bloggen. Mijn eerste bericht op deze site, die wel talloze verhuizingen meegemaakt en overleefd heeft, dateert van 2001. Het voelt zo ongelooflijk vreemd om te overwegen dit blog los te laten, zeker wanneer ik kijk waar ik vandaan kom. Hoe ik begon met bloggen, hoe spannend ik het vond om anoniem te schrijven over mijn bdsm verlangens. En nu, vele jaren later, durf ik mijn diepste gevoelens bloot te geven, toon ik intieme foto’s en vind ik het compleet onbelangrijk of iemand kan uitvinden wie ik ben.
Meebewegen met een site als deze vraagt om het mijzelf opnieuw uitvinden, voor de bezoeker is dat misschien verwarrend. Het kan goed zijn dat ik door de jaren heen daarmee bezoekers ben kwijtgeraakt. Er is echter slechts één anker dat werkt wanneer je langer dan een paar jaar blogt en dat is bloggen voor jezelf. Als ik mij zou confirmeren naar wat de bezoeker wil zien dan had ik ook meermalen nieuwe formats moeten introduceren, die niet bij mij zouden passen en dat zou ertoe geleid hebben dat ik was afgehaakt. De kunst van zo lang bloggen is om altijd weer terug te keren naar de eigen kern, naar datgene wat je uniek maakt.
Zelf ben ik me meer bezig gaan houden met expressieve uitingen via fotografie en foto’s bewerken. Dat in combinatie met mijn persoonlijke woorden is wat bij mij past. Ik merk dat ik steeds bewuster ervoor kies om losse paden samen te voegen. Een blog met uitsluitend creatieve bewerkingen, van zowel mijn eigen foto’s als vintage werk, samenvoegen met de woorden die ik hier deel. Dat is het pad dat ik onlangs besloot in te slaan. En dus zal ik geregeld kunst of foto’s delen. Zoals deze drie, die ik met hulp van een ai generator maakte. De originele foto’s zijn van Nickolas Muray, Renata Bracksieck en Werner Rohde.
Mijn liefde voor surrealistisch werk wint meer en meer terrein. Kunst mag je laten raden, mag je laten voelen. Een perfect plaatje kan heel erg mooi zijn, maar ook heel erg saai (vind ik). In de periode dat ik intensief met AI bewerkingen bezig was betrapte ik mijzelf erop dat ik na twee weken al helemaal klaar was met de perfecte nietszeggende resultaten. Dat was even leuk (omdat het kon) maar het paste niet bij mij. Werken als hierboven is wat meer bij mij past, al ben ik momenteel kritischer geworden. De kijker zal het niet direct zien maar dit zijn de pure resultaten van de Ai generator, zonder verdere nabewerking. En ik heb ontdekt dat ik dat toch het allerleukst vind, om al die stappen in te zetten. Een foto als startpunt (een foto van of door mijzelf of een vintage foto), een digitale bewerking of Ai generatie, en daarna het afmaken met meer digitale bewerkingen. Pas dan voelt een digitaal kunstwerk echt als iets unieks.
Toch zijn de drie bewerkingen hierboven wel onderdeel van vele creatieve processen die me bij dat besef brachten, ik vond het zonde om ze verloren te laten gaan vandaar dat ik ze hier een mooi plekje gun.