Eén van de grootste overwinningen in mijn leven was om mijzelf te redden uit de vervaging waarin ik was beland, of eigenlijk die ik was geworden. Ontstaan uit noodzaak, een vorm van overleven binnen een gewelddadige relatie. Mezelf niet tonen, mezelf niet uiten, geen voeding geven aan de relatie dynamiek, het waren tools om mijzelf te beschermen. Ik beschrijf het vaak als mijzelf onzichtbaar maken, dat woord dekt de lading echter niet. Ik had mijzelf uitgewist tot ik een lege huls geworden was. De kern van mij had ik ergens heel diep in mij verstopt. Het heeft heel veel jaren en vele innerlijke strijden gekost om die kern te bevrijden, licht te geven, zich veilig te laten voelen. Bij de minste onrust werden de maskers opgezet en verstopte de kern zich, niet dat ik me daar gelukkig bij voelde, het waren mechanismen die niet zomaar verdwenen simpelweg omdat ik dat wilde.
Soms omschreef ik het als mijzelf weer leren kennen, maar ook dat dekt de lading niet.
Het was een samenspel tussen mijzelf toestaan mijzelf te zijn, te mogen voelen wat ik voelde, te mogen denken wat ik dacht, te mogen zeggen wat ik wilde zeggen (en alleen dat dat al zijn stuk voor stuk aparte strijden om te voeren) en ontdekken wat bij mij hoorde. Wat ik wel en niet leuk, fijn, lekker, stom, raar etc vond.
Weer een mening durven hebben, een eigen weg durven kiezen maar ook durven vertrekken wanneer het ergens niet goed voelde of terug te komen op een eerder genomen besluit.
Stuk voor stuk processen die ik mijzelf opnieuw heb aangeleerd, waar ik weer vertrouwd mee moest leren worden.
Comfortabel met en in mijzelf zijn, in alle aspecten. Blij zijn met mijzelf. Gelukkig zijn met mijzelf. Niets laten afhangen van een ander of van een dynamiek maar vanuit die kern in mijzelf proberen te leven en navigeren. Natuurlijk speelt wisselwerking met anderen een rol, zonder dat zouden we vereenzamen. Ook daar vond ik mijn weg in, met name in er zijn voor anderen, iets betekenen voor een ander. Dat sluit op een heel natuurlijke wijze aan op de kern in mij, ik hoef er geen moeite voor te doen, het gaat vanzelf. En net zo goed als er momenten zijn dat ik in de interactie met een ander stap zijn er momenten dat ik het heerlijk vind om geen interactie te hebben, om mij terug te trekken in mijn eigen bubbel. Die voornamelijk bestaat uit bezig zijn met dingen die me inspireren en uitdagen, dat zijn de momenten dat ik mijzelf van de noodzakelijke geestelijke voeding voorzie. Soms kan het lijken alsof ik die harder nodig heb dan fysiek voedsel. Ik heb me wel eens afgevraagd of dat voortkomt uit angst dat ik weer vervaag, het is geen angst. Het is niet kwijt willen raken wat ik heb bereikt, met en voor mijzelf.
En dan ineens bevind ik mij op een punt in mijn leven dat ik voel op het randje te staan, ik balanceer en vecht om niet over die rand te schieten. Naar dat niemandsland waar ik geen voeding kan vinden met als gevolg dat ik opnieuw vervaag. Ik dacht altijd dat dit proces van vervagen uitsluitend gekoppeld was aan mentaal overleven, inmiddels heb ik ontdekt dat ik ook ga vervagen bij gebrek aan voeding, inspiratie en interactie.
Aan deze kant van de rand, waar een bloeiend landschap ligt dat dankzij licht, warmte, aandacht en voeding zo rijk tot bloei kwam, zoek ik wanhopig naar sintels die een vuurtje kunnen worden. Ze komen echter nimmer tot dat vuur, dus zoek ik nog meer sintels, zorg ik voor voldoende zuurstof zodat ze kunnen gaan branden maar er mist iets. De zuurstof en voeding die van een andere kant moet komen, die ik niet kan geven. Soms kan ik ver genoeg van de rand vandaan blijven om mijzelf gerust te stellen, toch beland ik steeds vaker bij die rand en kijk uit over het troosteloze vervaagde landschap dat daar ligt. Ik wil daar niet komen, ik wil dat niet worden.
En dus probeerde ik vanavond voor de zoveelste keer te praten, als een redelijk mens uit te leggen hoe ik me voel terwijl de onredelijke kant in mij in stilte om zich heen aan het slaan was. Die was uit onmacht aan het gooien met dingen om te tonen hoe wanhopig ik mij voel in dit passief en vlakke landschap van onze relatie dynamiek. Uit alle macht zocht ik naar woorden om zichtbaar te maken hoe ik mij voel, uit alle macht zocht ik naar rust en kalmte om zichtbaar te maken hoe boos ik mij voel. Vanuit respect en liefde klopte ik op deuren, zette ze open, tegen elkaar in vabuit de hoop dat de wind tot enige beweging zou leiden. Het bleef stil en vlak en in mij nam de storm toe.