De ruimte tussen bewegen en stilstaan is de meest pijnlijke. Daar waar connectie verdwijnt en stilte overneemt. Uit alle macht probeer ik met haar mee te bewegen, vanuit respect, vanuit begrip, vanuit liefde, vanuit berusting. Haar stilstand probeer ik mij eigen te maken, als een mij onbekende dans waar ik nog niet vertrouwd mee ben.
Maar deze dans voelt als een ketting die ik mee sleep terwijl de schakels te zwaar zijn. ze schuren, ze verwonden me. De schaafwonden worden open wonden en met elke beweging neemt de pijn toe.Liefde kan nog zo groot(s) zijn maar ze heelt deze wonden niet.
In de ruimte tussen bewegen en stilstaan voel ik mij alleen en eenzaam. In de verte zie ik de contouren van wat vertrouwd is maar zo ongelooflijk onbereikbaar.
Ik kijk en leegte staart terug, al weet ik dat deze leegte een masker is waarachter een onbekende diepgang schuilgaat, dat besef maakt het niet minder zwaar, het vlakt het verdriet niet af, het laat de scherpe randjes niet slijten maar maakt ze scherper.Zo scherp dat ik er mijzelf aan snijd, en vanuit stilte ga bewegen rond de vraag of ik dit überhaupt vol kan houden zonder mijzelf te verliezen.