Nog (te) vaak voel ik mij dwalend in de missende connectie. Mijn verlangen naar overgave is eveneens dwalend. Ze dwaalt tussen de momenten van verbinding, de ruimte die daar ontstaan is voelt als een grote eenzame leegte waar ze dwaalt tot ze bij een nieuw moment van verbinding belandt. Ze rijgt de momenten aaneen in een poging ze te ervaren als een geheel, als een dans met lange vertragingen die ogen als stilstand.
De periodes van dwalen vormen een nieuwe aaneenschakeling, een die in zekere zin troost biedt vanuit de herkenning. Mijn overgave beweegt tussen overgave aan de momenten van verbinding en overgave aan de stilte. Van tijd tot tijd kies ik bewust voor het aangaan een stille dans met mijzelf. Ik dans alleen, de passen zijn compleet anders dan die gezet worden vanuit dynamiek. Dan is er vuur en gedeelde passie. In mijn stille dans is passie gemengd met verdriet, vuur gemengd met boosheid, berusting gemengd met eenzaamheid. Toch raak ik gehecht aan deze dans met mijzelf, ze is de solide verbinding geworden die me in staat stelt niet te vluchten, niet weg te kwijnen. Ze geeft me en ze is de spiegel, en ik geef me aan haar en spiegel opdat wij samen verlangen en overgave naar een nieuwe dimensie kunnen dansen.
