Op slot

Op slot…ik zie het mijzelf schrijven. ‘Er is iets in mij op slot gegaan.’

Ik laat de zin rondzingen in mijn gevoel, eerder vandaag had ik zonder aanleiding een intens gevoel van verdriet dat me overviel. Mijn hoofd probeert verbindingen te leggen, mijn gevoel wil met rust gelaten worden. Verdriet, rouw, gemis, eenzaamheid, ze zijn allen ingrediënten in de pot die borrelt. Waar ik telkens vooral kopjes positiviteit uit schep, met tinten van steunen, ondersteunen, luisteren, vragen stellen. Soms kom ik een donkerdere smaak tegen, een grens. Die smaakt bitter en maakt dat ik een strijd met mijzelf aanga, ik neig naar doorslikken en negeer de keuze dat ik het ook uit kan spugen.
Ik hoef het niet te slikken, dat is wat ik feitelijk tegen mijzelf zeg.
Wat ik voel, wat ik ervaar, wat er van me verwacht wordt, ik hoef daar niet in mee te bewegen. Ik mag keuzes maken, ook als die keuze tot een grens leidt.

Zou die grens aangeven geleid hebben tot het op slot staan, is de volgende vraag die rond gaat zingen. Of stond ik al op slot en maakte de grens het duidelijk…..

Wat doet het met me? Om te beseffen dat ik op slot sta. Ik liett deze vraag bezinken voor ik aan een antwoord begon.

Het raakt een scala aan emoties. Gelatenheid, verdriet, sporen van boosheid. Moeheid, ik ben zo ongelooflijk moe van het strijden, van vechten voor mijn plekje.
Die laatste woorden snijden diep, ik wilde ze weghalen maar dat is niet de manier waarop ik schrijf. Het mag rauw zijn, het moet puur zijn. Ik heb niet zo hard geknokt eerder in mijn leven om dan nu opzij te stappen in een soort nevel om daarin te verdwijnen.

Dan liever dat duidelijke plekje met scherpe randen, zelfs als die randen me snijden. Ik ga het niet uit de weg. Dit is mijn proces, misschien is dat het ook wel. Ben ik de afgelopen vier jaar vooral bezig geweest met wakker schudden van mijn partner, en nu hij aan zijn proces begint kan ik iets loslaten. In de ruimte die daardoor is ontstaan wordt mijn proces meer zichtbaar.
Ik ben geraakt, ik voel me losgelaten, ik ben ongelooflijk boos en verdrietig want ik wilde niet losgelaten worden. En in het losgelaten zijn heb ik deuren gesloten, zijn er in mij dingen op slot gegaan.

Het is geen kwestie van een knop omdraaien. De dynamiek die er was is verdwenen, de Dominant die mij vasthield is verdwenen. Wanneer ik nu ineens vastgehouden word of de suggestie gewekt wordt dat ik weer wordt vastgehouden maak ik me los. Zo werkt het niet, het is geen gebaar dat zomaar weer kan worden opgepakt.
Er is zoveel stuk gegaan zonder dat benoemd kon worden dat het stuk was.
Ik kan gewoonweg niet mij weg draaien van die scherven en doen alsof het me niet beschadigd heeft.
Ik ben beschadigd, delen van mijn partner kwijtraken heeft mij beschadigd, mijn Dom verliezen aan een infarct heeft mij beschadigd.

En nu als reactie op dit alles is er in mij iets op slot gegaan.