Het lijntje tussen dwalen en verdwalen is soms ragfijn, te fragiel om houvast te bieden.
Dwalen is mijn houvast geworden, dwalen in kunst, in zoeken en delen. Dwalen in mijn eigen fotografie, in bewerken en delen. Steeds minder uit ik het dwalen in woorden, ze zijn er wel…zeker wel.
Ze dwalen in mijn hoofd, spinnen daar een web van woordjes, soms poëtisch, soms reflecterend, soms hard en confronterend.
Er is een rem ontstaan, ik voel me geremd in het hardop uitspreken van wat ik voel, wat ik denk. Er staat een rem op de strijd van een weg vinden, in de veranderingen, de eenzaamheid, het gemis en mijn verlangens.
Een bloem heeft licht en voeding nodig om tot bloei te komen.
Ik ben op een punt aan het belanden waar ik niet meer weet hoe bij dat licht en die voeding te komen, ik groei in donkerte met verminderde bloei en er zijn momenten dat dit me intens verdrietig stemt.
Vanavond is zo’n moment.
Hopelijk vindt je het licht en de voeding weer om tot bloei te komen.
Tijd om uit de comfort zone te gaan . Iets doen wat je nooit gedaan hebt . Alleen op reis een ego trip maken . Je hebt niets te verliezen waar je nu staat. Hup op naar het licht het wacht op je mooi mens❤️