Telkens opnieuw weef ik herinneringen, gaten vallen, rouw maakt rafelige randjes en gemis haalt de scherpte uit mijn focus.
Telkens opnieuw herinner ik mij het weven dat ik deed, de meest kleurrijke dynamische patronen ontstonden, zonder moeite.
Verdrietig kijk ik naar mijn lege handen, zo weinig draad over om te kunnen weven.in gedachten weef ik verder, terwijl tranen over mijn wangen stromen probeer ik connectie met het leven van nu te maken.
Wellicht ooit kan ik weer dynamisch weven, als ik ben ontsnapt uit deze eenzijdige patronen die me voortdurend lat|n struikelen.