In het moment dat het voelde alsof ik mijn verbinding met woorden was kwijtgeraakt dwaalde ik richting fotografie. Niet zozeer om bezig te gaan met het fotograferen, feitelijk was ik aan het dwalen in eerder gemaakte foto’s, zoekend naar deuren in mijn binnenste die zouden opengaan. Zoekend naar houvast, naar iets van mij. Niet als bevestiging van mijn bestaan maar als reddingstouw. Ik had iets nodig om niet te verzuipen in de leegte die ik voelde, waar ik in was beland. Een stilte die niet eens meer mijn eigen gedachten weerkaatste.
Dwalend door mijn foto archief vond ik losse stukjes, herinneringen die mooi maar soms ook pijnlijk (en confronterend) waren, ik volgde de flow van mijn onderbewuste. Als er een foto uitsprong, zelfs al kon ik niet uitleggen waarom, dan koos ik die om te bewerken. Dat klinkt groots, meestal is het niets meer dan een beetje finetunen en beslissen of ik een foto in kleur of in zwart wit wil delen.
Zodra ik de foto hier (FetLife) plaatste zocht ik naar woorden, als mijn eigen woorden sprakeloos bleven week ik soms uit naar een songtekst. Dat voelde echter niet passend, om iets oneigens te koppelen aan iets dat van mij was. Dus probeerde ik toch mijn eigen woorden te vinden, ze hoefden de foto niet te verklaren, ze mochten een lijntje zijn naar dat wat in mij leeft. Soms diep weggestoken, soms meer aan de oppervlakte drijvend.
Het is een bijzondere manier van verbinden, van dwalen en zien wat ik tegenkom, in tegenstelling tot gericht zoeken en graven in mijn gevoelswereld.
Meer dan eens realiseer ik me wanneer ik de foto mét woordjes heb geplaatst dat er meerdere verbindingen werden gelegd, dat ik verwerk en heel op een manier die ontstaan is vanuit wanhoop. Inmiddels is die wanhoop verworden tot een voorzichtig optimisme, voel ik vaker een innerlijke rust en vertrouwen dat ik mijn weg wel weer ga vinden.
Een deel van deze foto’s deel ik hier ook, te vinden in de rubriek Visuele Poëzie.