In het voorjaar van 2024 begon ik, met veel vertwijfeling en onzekerheid, aan een ontdekkingstocht middels sensuele zelf portretten maken. Er was een sterke behoefte aan verbinding, met mijzelf, met de sensuele kant in mij maar ook met de sub in mij. Ook was er een sterke drang om mijzelf niet te verliezen, of eigenlijk moet ik zeggen ‘niet opnieuw’ te verliezen.
Ik voelde mij vervagen in de dynamiek met mijn partner en ik zocht naar wegen om de kern in mijzelf, en daarmee ook de kracht in mij, te vinden en voeden.
Nu, twee jaar later, kan ik stellen dat dit een goede keuze was. Ik voel mij krachtiger, sterk in mijn vrouwelijkheid en in verbinding met de sub in mij. Ik kan beter mee bewegen met de flows van mijn partner, die soms wekenlang ‘afwezig’ voelt. De vrouw en sub in mij voelen zich minder afhankelijk van waar hij staat in de verbinding met zichzelf en met mij. Dat heeft een positieve uitwerking op mij, er blijven momenten dat ik me eenzaam en verdrietig voel maar ik kan nu beter navigeren door deze wateren omdat ik extra ruimtes heb weten te creëren voor mijzelf. Middels fotografie, middels sensuele zelf portretten (al is het inmiddels maanden geleden dat ik op dat gebied iets ondernam) en ook mijn kunst sites nemen een grote plek in. Dat dit deels vervangen is ben ik mij bewust, de ruimte die leeg en eenzaam voelde dreef me soms tot wanhoop. Ik moest daar anders mee omgaan anders zou het mij, maar ook onze relatie, de kop kosten.
Leren accepteren dat het nu anders is, dat probeer ik te benaderen vanuit een zachte omhelzing. Net zoals ik de veranderingen van mijn lichaam zacht en liefdevol omhels.
Dus deze serie uit 2024 die ik destijds vreselijk vond, is een uiting van die zachte omhelzing. Het is puur en eerlijk, rauw wellicht in zekere zin. Het is mij, in elk opzicht.
