Wanneer ik wakker word zie ik Lief de slaapkamer binnenkomen met koffie, ik nestel mij met koffie en kussens in mijn rug in bed. Misschien voelde ik al een zekere spanning wanneer Lief ineens zegt ‘ik denk dat we dat gesprek moeten gaan voeren’
Ik voel een paniek opwellen en vraag ‘welk gesprek bedoel je precies?’
‘Wat je laatst zei, dat we ooit afgesproken hadden dat als er iets met één van ons zou gebeuren waardoor we niet meer samen bdsm kunnen beleven, dat we dan moeten kijken naar hoe dan verder’.
Stilte, ik voel hoe de stilte met scherpe randjes zich in mij vast bijt.
Is dit het moment? Het moment waarop alles tussen ons in scherven uiteen zal spatten?
Ik herinner me niet meer of ik doorgevraagd heb maar ik herinner me wel dat ik Lief hoorde zeggen:
‘Ik denk dat het moment is aangebroken dat ik jou ruimte geef om een Dom te vinden die jou kan geven wat mij niet meer lukt’.
De tranen stromen over mijn wangen, beelden van een toekomst die ik niet in wil stappen tovert zich aan de horizon. Ik blijf opnieuw stil, probeer te voelen wat ik voel,
Alles, maar dan ook álles in mij zegt keihard nee.
Terwijl ik huil probeer ik uit te leggen dat ik dat niet wil, ik wil geen andere Dom.
Ik ben al maanden zo hard bezig om te proberen een weg in dit nieuwe ‘samen’ te vinden. En ja, ik struikel de laatste tijd vaak over mijn eigen boosheid, ik ben veel verdrietig, ik mis de man en de Dom die er niet meer is en ik verstop mijzelf in niet zichtbaar maken. Ik mis de vrouw die ik was, die kon sprankelen gevoed door de dynamiek die we hadden.
De pijn zweeft tussen ons in, de onmacht tastbaar.
Even weet ik niet goed hoe te reageren, ik wil laten merken dat ik dit enorme offer, dit groots gebaar van liefde, niet zomaar naast me neerleg maar meer nog wil ik duidelijk maken dat de ruimte die me geboden wordt niet is wat ik wil. Er is voor mij maar één Dom, er is maar één man met wie ik alles wil delen. Zelfs al is dat alles minder geworden. Ik begin voorzichtig te praten, ik stel vragen. Is dit wel wat Lief wil? Botst dit niet gigantisch met zijn gevoel?
Is dit niet eigenlijk een vlucht? Mij ruimte bieden betekent zelf niet meer te hoeven zoeken naar hoe een weg samen te vinden. Het is een vorm van loslaten, en ik mag hem dan minder goed aanvoelen ergens voel ik dat hij niet los wíl laten. Hij is bereid dit uit liefde te doen, Liefde met een hoofdletter. Zijn liefde voor mij.
Mijn liefde voor hem wil hem stimuleren om zijn ruimte in te nemen, om zichzelf opnieuw te leren kennen, om de weg naar mij weer te vinden. Mijn liefde voor hem, maar zeker ook mijn loyaliteit en mijn overgave aan hem, wil hem laten leiden zodat ik kan volgen.
In het dagelijks leven ben ik degene die dat het meest doet, binnen bdsm en seks wil ik nog steeds me laten leiden. En dat kan pas wanneer Lief zijn eigen ruimte weer weet in te nemen, wanneer hij er durft te zijn, wanneer hij zich niet verschuilt achter muren van gewapend beton maar zichtbaar wordt. Voor mij.
Zo vaak kijk ik naar hem met het besef dat er een enorme diepgang schuilgaat achter die afwezig ogende man. Zo vaak probeer ik verbinding te maken met die diepgang. Het is echter niet aan mij die stap te zetten, ik kan niets anders dan telkens mijn hand uitsteken. Dan blijven uitnodigen om de ruimte die er is te betreden. Om op ontdekking te gaan, in zichzelf, met zichzelf. Mijn liefde voor hem wil dat hij zich veilig voelt om zich te tonen.
Ik benadruk nogmaals dat ik het waardeer dat hij mij ruimte geeft maar ik van hem houd en mij alleen aan hem wil verbinden. Terwijl ik het hardop uitspreek voel ik mijzelf volschieten en huil opnieuw zachtjes. ‘Als we dat pad uitgaan dan gaat de afstand tussen ons groter worden en ik wil juist dat de afstand tussen ons kleiner wordt’.
Voorzichtig vraag ik hoe hij zich voelt, ‘Opgelucht.’
De stilte erna zegt alles.
Ik ga tegen hem aan liggen, onze emoties vliegen nog steeds alle kanten op maar er is ook een rust voelbaar. De rust van voelen dat we in dit exclusieve delen willen blijven. Het maakt de uitdagingen niet minder groot, het maakt de obstakels niet kleiner maar het sterkt wel een besef. Dat besef heeft een stukje van een zwaarte in mij laten afbrokkelen. Ik voel me moe van en door alle emoties maar ik voel me ook een heel klein stukje lichter.